"Nie chcę się opamiętać"

Autorstwa Zuzi K.

Śmieję się do ciebie...

Spoglądasz w me oczy

I moje usta,

Widzę

niecierpliwie chłoniesz

Ten dziwny uśmiech,

co w sobie jednoczy

I ciernie cnoty

I grzechu koronę

(zabawa z wierszem Jana Kasprowicza)

Najgorsze jest to, że nie mogę nikomu powiedzieć. Po prostu nie mogę. Nawet tu nie mogę. Może powinnam zacząć pisać pamiętnik?

Z jednej strony słodko jest mieć swój sekret, a z drugiej... Dziś musiałam okłamać mamę. To znaczy nie musiałam, ale gdybym powiedziała prawdę, to nie wiem, jak bym miała to wytłumaczyć.

A przecież ja nawet go nie kocham.

A jednak nie mogę przestać o nim myśleć.

Nie chcę przestać o nim myśleć.

A w dodatku ciągle wisi nade mną sprawa pana D.D, czyli zaDufanego Dupka...

Oj, ja to mam chory żołądek. Doprawdy

PS. Cytat w tytule z "Wertera", a jakże. Dzisiaj skończyłam czytać. I nęka mnie myśl: czy ja też kiedyś się zabiję?

Muszę przyznać, że myślałam o tym, chociaż raczej odrzucam tę opcję.

Za dużo myślę.

Herbata...

Cesarzowa

Mój pierwszy portret farbami.
W końcu wstawiam.


Dziś odkryłam swój nowy, niezaprzeczalnie unikalny talent...
Tylko ja potrafię skaleczyć się biszkoptem!

PS. Jak mógł mi się nie podobać Werter?! Przecież Werter to ja! Może różnimy się nieco sytuacją, ale jakże jesteśmy podobni... Dobrze, że chociaż (przynajmniej na razie) nasze poglądy na samobójstwo są odmienne...

_____
Jak dotąd jeszcze nigdy nikt nie śnił mi się prawie co nocy, nawet gdy tego chciałam. I mało komu udało się do tego stopnia opętać moje myśli.
Bałam się, że to się wyda. Ale to chyba jednak mi nie grozi. Tylko mama chyba czegoś się domyśla. Muszę się bardziej pilnować. Przecież nie musi wiedzieć wszystkiego. Przecież w zasadzie nic się nie dzieje... I zapewne nic więcej się nie wydarzy. Tylko że on jakoś zawsze dziwnym sposobem podsyca tę moją nadzieję, zupełnie jakbym nie była mu obojętna. Ale przecież to niemal niemożliwe. Niemal...

Ala ma kota

Przeżywam właśnie fascynację osobą, którą zdecydowanie nie powinnam się fascynować, i tęsknię za cudzym kotem, kiedy nie przychodzi. 

Jakby był mój.

Jestem jednym wielkim chaosem. Ale to pozostawia nadzieję, bo z chaosu zawsze coś się wyłania.

Prawda?

Czasem wydaje mi się, że mam już właściwie sprecyzowane poglądy na różne sprawy, a potem włączam stację radiową Cicely na Alaskę i taki Chris nagle skłania mnie do kolejnych refleksji...

"...System jest jak ogon prawdy, a prawda jest jak jaszczurka. W rękach zostaje nam tylko ogon, a jaszczurka ucieka, wiedząc, że wkrótce wyrośnie jej drugi..."

Czy warto, czy może nie warto?

Nie wiem, i tak zawsze będę szukać sensu.

Bo czy to nie to poszukiwanie nadaje sens posiadaniu rozumu?

A kiedy zagubię się już wśród tych sensów i bezsensów to zawsze pozostają dwie cudowne rzeczy: natura i sztuka, które sprawiają, że nie skoczę. Nigdy, nigdy, nigdy!

http://www.youtube.com/watch?v=UPrdI_k5QKI&feature=related 

Ostatnio płaczę przy piosenkach, jeśli są prawdziwe.

Zbyt dużo widzę, zbyt mocno czuję?

Cóż, wszystko ma swoje dobre i złe strony....

Chcę porysować.

Ale Zeit ist knapp.

Świat nie składa się z cycków

Świat nie składa się z cycków, akryle i cienkopis

Zapuściłam bloga jak mój tata iglaki, chociaż nieraz nawet chciało mi się przysiąść i coś tam naskrobać.
No więc w końcu skrobię.
Jestem w początkowowszkolnym dołku, a sposób na samobójstwo podał nam dzisiaj dyrektor, chyba niezamierzenie, wspominając o huśtaniu się na nowo założonych łańcuchach (gdzie?) i dobijając nas dodatkowo jakże dobitnym stwierdzeniem: "nie macie gdzie spaść" a "nauczyciele są po to, żeby was maksymalnie dręczyć", i "jeszcze będziecie im za to dziękować" (o ile nie powiesicie się na łańcuchach). Ale już pośpieszam z wyjaśnieniem, aby zapobiec szerzeniu się plotki: z tym spadaniem chodziło mu oczywiście o to, że w tym roku do liceów wchodzi nowa podstawa programowa i nawet profile będą inne.
Oj, coś dzisiaj nie idzie mi to pisanie. I nawet na filozoficzne dyrdymały, które planowałam tu jakiś czas temu umieścić, nie mam weny.

 A oto kilka zdjęć (przerobionych, bo mnie wzięło na testowanie efektów nowej wersji Picasy :D) z naszej majowej (o zgrozo!) sesji z Z. :

Jednak nie wyszło aż tak źle :)

PS. Nick mi się zmienił na "Chinatsu Hanari" z takiej przyczyny, że wzięło mnie znowu na zabawę w blogi grupowe, no i tam sobie stworzyłam taką postać o takim właśnie imieniu :D (na tym samym koncie)

Nie wiem, co zrobić z końmi, o tańcach już nie wspominając.
Jest mi przykro, że mama nie wierzy w to, że dam radę z olimpiadą. A jeszcze bardziej jest mi przykro dlatego, że pewnie ma rację. Ale w zasadzie tylko ta olimpiada i koleżanki sprawiają, że kolejne miesiące nie jawią się  w  aż tak czarnych barwach.
No. A jutro na dobry początek chemia, biologia, matma, fizyka...

Łabędź zbłąkany wśród zasranych obliczeń

Łabędź zbłąkany wśród zasranych obliczeń

Abstrakcja, która powstała z potrzeby serca podczas sprawdzania, czy plakatówki nadają się do użytku (nie nadają się, jak widać, bo w większości przybrały kolor i konsystencję sraczki. Cóż, były ważne do 2006...), i która nie spełnia podstawowego i jedynego wymogu abstrakcjonizmu, który zakazuje przedstawiania. Bo moja abstrakcja przedstawia. Łabędzia. Tylko że on naprawdę wyszedł niechcący! W przeciwieństwie do tej trąby pod spodem (chyba wieści o huraganach oddziaływują na mój mózg xD)

No. A dzisiaj byłam na bardzo długich i męczących, ale owocnych w sumie zakupach z mamą (udało mi się namierzyć zapach perfum prawie taki sam jak ten, którego szukam! Szkoda tylko, że chyba edycja limitowana...), i jeszcze po południu na koniach. Astra była nieznośna, ale może to dlatego, że ja też w nastroju nie najlepszym, bo wycieńczona upałem i kilkugodzinnym chodzeniem. Za to żel na muchy nie najgorszy. Z chęcią przerzuciły się na mnie.xD

A rano spotkałam moją byłą polonistkę, którą już jakimś właściwym plotkom sposobem doszły słuchy, że podobno przenoszę się z powrotem do salka... Dobrze wiedzieć. Bo nie przypominam sobie, żebym podjęła ostateczną decyzję...

Action painting! Malowanie jest wolnością

Lojalnie ostrzegam: ten post jest nudny. :D

Cóż, polbruk trochę ucierpiał, ale jak rodzice wrócą to będzie już ciemno :D
Czy się twórczo wyżyłam? Tylko częściowo. Potrzeba mi miejsca, w którym będę mogła powiesić sobie arkusz na ścianie i chlapać do woli, nie bojąc się, że coś pobrudzę. Chociaż efekt dzisiejszego szaleństwa też mi się podoba :)
Czy to jest sztuka? Według mnie nie do końca. Ale jest to bardzo fajna sprawa, i cieszę się, że dowiedziałam się o czymś takim na obozie.

A to widok, który zachwycił mnie, gdy byłam w odwiedzinach u koleżanki. Ale że nie miałam wtedy pasteli (suchych w dodatku) to posiłkowałam się zdjęciem (dopóki nie wyłączyli mi prądu xD) Niestety robiąc zdjęcie już samemu rysunkowi trochę zwaliłam perspektywę. Cóż, trudno się mówi.

Tymczasem moja abstrakcja uparcie broni się przed wyschnięciem już któryś dzień, a to niby tylko plakatówki.(tymczasem moje nowe akrylki zasychają aż za szybko. Ale w sumie to dobrze)

A z pozytywnych akcentów to mam jeszcze jedną wiadomość: udało mi się wreszcie znaleźć niezapominajki! (na kolczyki) I to na własnej działce! Podczas gdy szukałam ich dosłownie wszędzie, one wyrosły sobie cichaczem przy kompostowniku. Gdyby nie to, że musiałam pozbierać trawki dla świnek, w ogóle bym ich nie zauważyła.

Udało mi się też znaleźć stare pędzle, które mogę wykorzystać do kleju. Przy okazji porządkowania szafki artystycznej, co zajęło mi swoją drogą pół dnia.

Tak... dwa stare pędzle, kilka kwiatków i Ala się cieszy ;D

Plac zabaw...

Bo dzieci są jak inny gatunek człowieka.
Wnoszą do świata dorosłych trochę koloru.
Którego jednak ci często nie dostrzegają...

ze spaceru z Gosią.

Las po deszczu

Najpierw zatytułowałam ten post "nowy początek" i nawet próbowałam napisać coś, co by do tego tytułu pasowało, jednak  zupełnie mi nie szło. Ale oficjalna wersja, jakby ktoś pytał, jest taka, że wstępy są nudne więc żadnego wstępu nie będzie.


Ciągle pada... i ciągle wychodzi słońce. Kiepskie warunki do wyjścia w pleneru malarski, ale za to wyśmienite do robienia zdjęć. Kiedy wczoraj wyszłam na spacer, piękne kadry aż pchały się przed oczy - zupełnie nie musiałam ich szukać. Las podszedł do mnie bardzo przyjaźnie, sosna nawet popilnowała mego roweru gdy natrafiłam na ogromną kałużę i dalej musiałam iść pieszo. Co prawda potem trochę obraził się (las, nie rower), bo zerwałam kilka kwiatów. Tłumaczyłam, że to tylko kilka, żeby zasuszyć i przykleić na kolczyki. Dostałam z liścia (mokrego w dodatku) i zagrożono mi upadkiem do kałuży, ale wystarczyło kilka słów o tym, jakże piękny jest ten las po deszczu, gdy tak spokojnie paruje w słońcu, żeby go udobruchać. Aczkolwiek moich ulubionych koniczynek-niekoniczynek, tych o listkach w kształcie serca, nie znalazłam. Za to znalazłam mnóstwo słodkich malin. Świeżo umytych, wolnych od bąblowca, pysznych leśnych malinek. Poszły prosto do gumowego, jak mama nie wiedzieć czemu nazywa mój brzuch. Zupełnie jakby był niesłychanie rozciągliwy. A przecież nie jest. Ważę tylko 45 kilo. I mam metr sześćdziesiąt ( a przynajmniej taka jest oficjalna wersja, bo nieoficjalnie to ja mam chyba metr pięćdziesiąt osiem i pół)


A oto efekty wycieczki do lasu:

A dziś wyprawa do sklepu artystycznego po zapomnianą żółtą farbę, serwetki i werniks, a wieczorkiem plener na ulicy (ludzie są tak uroczo ciekawscy) i mój pierwszy raz. Pierwszy raz na płótnie, ma się rozumieć.
"Obraz" jeszcze nieskończony.


Teraz, po obozie artystycznym, owładnęła mną mania tworzenia. Mam wrażenie, że jeśli dzisiaj nie zrobię tego i tego, i tego, to koniec, i muszę tłumaczyć sobie ciągle, ze jutro tez przecież jest dzień.
Dzień, w którym czeka mnie action painting, sprzątanie i decoupage. Jeśli zdążę. A jeśli zabraknie mi czasu, to jak myślicie, który punkt z listy wykreślę...?